ती आणि मी कथा

रामराम मंडळी, मी कथावाचक! आज पुन्हा एकदा त्या मेंदूच्या जटील संरचनेत एक जुनी, धूळ खात पडलेली पण तितकीच जिवंत आठवण जागी झाली आहे. आपण म्हणतो की शिक्षणाने माणूस मोठा होतो, पण 'जगाच्या शाळेत' नापास झालेल्या काही बुद्धीमंत पण कमनशिबी तरुणांची व्यथा कोण मांडणार? कॉलेजच्या पायऱ्या चढताना ज्याला भविष्याचा नकाशा स्पष्ट दिसत होता, तोच माणूस आज जेव्हा शहराच्या नकाशावर टॅक्सीचे चाक फिरवत उदरनिर्वाह करतो, तेव्हा त्या चाकासोबत नशिबाचे फेरेही कसे फिरतात याची ही एक अनुभवकथा.

आयुष्याचा भूगोल आणि इतिहासाची सांगड घालताना कित्येकदा आपण वर्तमान विसरतो. मीही त्याला अपवाद नाही. पुण्याच्या त्या गजबजलेल्या रस्त्यांवर जेव्हा मी माझी टॅक्सी घेऊन निघतो, तेव्हा पाठीमागे बसणाऱ्या प्रत्येक प्रवाशाच्या चेहऱ्यात मला एक नवी गोष्ट दिसते. पण कधीकधी काळ असा काही खेळ खेळतो की, आपण ज्या गोष्टीपासून पळत असतो, तीच गोष्ट आपल्या समोर येऊन बसते. त्या दिवशी दुपारचे दोन-अडीच वाजले असावेत. उन्हाचा तडाखा वाढला होता आणि माझ्या मोबाईलवर एक 'राईड' कन्फर्म झाली. कोथरूडच्या एका पॉश सोसायटीच्या बाहेर मी गाडी उभी केली. एसी चालू केला आणि प्रवाशाची वाट पाहू लागलो. थोड्याच वेळात सोसायटीचा गेट उघडला आणि ती बाहेर आली. हो, 'तीच'. जिच्या मागे-पुढे कॉलेजचे अख्खे तीन वर्ष आमचा ग्रुप फिरायचा. जिच्या हसण्यावर कॉलेजच्या कॅन्टीनमध्ये चर्चा व्हायच्या आणि जिच्याबद्दल माझ्या मित्रांनी माझ्या नावाने कित्येक गॉसिप्स रंगवले होते. 

ती गाडीत बसली. तिने एकदाही ड्रायव्हरच्या चेहऱ्याकडे पाहिले नाही, जे स्वाभाविक होते. तिने फक्त मागच्या सीटवर बसून आपला मोबाईल काढला आणि कोणाला तरी फोन लावला. तिचा तोच आत्मविश्वास, तीच बोलण्याची ढब आणि तोच महागडा सुगंध... क्षणात मला दहा वर्षांपूर्वीच्या फर्ग्युसन कॉलेजच्या त्या कट्ट्यावर नेऊन सोडले. मी आरशातून हळूच तिच्याकडे पाहिले. ती आता कॉर्पोरेट जगातली एक यशस्वी स्त्री वाटत होती. गळ्यात आयडी कार्ड, हातात लेटेस्ट आयफोन आणि बोलण्यातला तो प्रोफेशनल टच. आणि मी? मी माझा चेहरा लपवण्यासाठी कपाळावर टोपी थोडी खाली ओढली होती आणि डोळ्यांवर मोठा काळा चष्मा चढवला होता. आयुष्यात बुद्धीची कमतरता कधीच नव्हती. युनिव्हर्सिटीत गोल्ड मेडल मिळवणारा मी, पण नशिबाने अशा काही कोलांटउड्या खाल्ल्या की एका पाठोपाठ एक संकटं येत गेली. वडिलांचा आजार, घराची जबाबदारी आणि एका चुकीच्या व्यवसायात झालेली फसवणूक... या सगळ्यात तो 'गोल्ड मेडलिस्ट' तरुण कुठेतरी हरवला आणि उरला तो फक्त हा टॅक्सी ड्रायव्हर.

गाडी ट्रॅफिकमध्ये अडकली होती आणि माझ्या मनात आठवणींचे ट्रॅफिक जाम झाले होते. कॉलेजमध्ये असताना आम्ही दोघं तासनतास लायब्ररीत अभ्यासाच्या निमित्ताने बसून राहायचो. खरं तर अभ्यास कमी आणि एकमेकांकडे चोरून बघणं जास्त व्हायचं. एकदा पावसाळ्यात आम्ही कॉलेज सुटल्यावर भिजत भिजत वैशाली हॉटेलपर्यंत गेलो होतो. तेव्हा मुक्ता म्हणाली होती, "बघशील तू, एक दिवस तू खूप मोठा माणूस होणार आहेस आणि मी तुझी मुलाखत घेणार आहे." आज ती आठवण एखाद्या टोकदार सुईसारखी माझ्या काळजात रुतली. मोठा माणूस तर मी झालो नाहीच, पण परिस्थितीने आज मला तिच्या समोर इतकं लहान केलं होतं की, स्वतःची ओळख सांगण्याची हिंमतही माझ्यात उरली नव्हती.

आमच्या दोघांच्या नावाने कॉलेजमध्ये जे गॉसिप व्हायचं, त्यात थोडं सत्य नक्कीच होतं. माझ्या मनात तिच्याबद्दल एक 'अव्यक्त प्रेम' होतं, जे मी कधीच शब्दांत मांडू शकलो नाही. कदाचित मला वाटलं होतं की आधी करिअरमध्ये काहीतरी करून दाखवू आणि मग तिला सांगेन. पण करिअरने अशी काही हुलकावणी दिली की, मी तिच्यापासून लांब जात गेलो आणि तिने कदाचित मला विसरून स्वतःचे एक वेगळे जग निर्माण केले. टॅक्सीच्या काचेतून बाहेर बघताना तिला कदाचित ते रस्ते, ती झाडं ओळखीची वाटत असावीत, पण समोर बसलेला हा माणूस तिच्या आयुष्यातील एक महत्त्वाचा अध्याय होता, हे तिला ठाऊकही नव्हते.

मध्येच तिचा फोनवरचा संवाद कानावर पडला. ती तिच्या ऑफिसमधील कोणाशी तरी मोठ्या प्रोजेक्टबद्दल बोलत होती. तिचा आवाज ऐकून असं वाटत होतं की ती खूप यशस्वी झाली आहे. मनात विचार आला, जर आज मी माझ्या मूळ रूपात तिच्या समोर आलो असतो, तर तिला काय वाटलं असतं? ती माझ्याकडे करुणेने बघली असती की आश्चर्याने? पण मला तिची करुणा नको होती. मला माझ्या त्या जुन्या प्रतिमेला धक्का लावायचा नव्हता. तिला वाटू दे की तिचा तो जुना 'बुद्धीमंत' मित्र आज कुठेतरी मोठ्या हुद्द्यावर काम करतोय. ही 'सफेद लबाडी' मला माझ्या स्वाभिमानापेक्षा जास्त प्रिय वाटली.

तिचा स्टॉप जवळ येत होता. विमाननगरच्या एका मोठ्या आयटी पार्कसमोर तिला उतरायचे होते. गाडी सिग्नलला थांबली तेव्हा तिने सहज खिडकीबाहेर पाहिले. तिथे एक जुना वडापावचा गाडा होता. तिला पाहून ती हसली. कदाचित तिलाही आमच्या कॉलेजच्या त्या वडापावच्या पार्ट्या आठवल्या असाव्यात. त्याच वेळी आरशातून माझी आणि तिची नजर एका सेकंदासाठी भेटली. माझे हृदय जोरात धडधडू लागले. मला वाटले आता ती मला ओळखणार! पण काळ्या चष्म्यामुळे आणि वाढलेल्या दाढीमुळे तिची नजर सरकून गेली. तिने फक्त एक नजर टाकली आणि पुन्हा मोबाईलमध्ये व्यस्त झाली. तो क्षण माझ्यासाठी एखाद्या युगासारखा होता.

गाडी तिच्या डेस्टिनेशनवर पोहोचली. तिने ऑनलाईन पेमेंट केले होते, त्यामुळे पैशांचा व्यवहार करण्याचा प्रश्नच नव्हता. तिने आपली बॅग सावरली आणि गाडीचा दरवाजा उघडला. उतरताना तिने सहज म्हटले, "थँक्यू, खूप छान चालवता तुम्ही गाडी." आणि ती उतरली. मी गाडी तशीच उभी ठेवून आरशातून तिला पाठमोरी जाताना बघत राहिलो. ती डौलात, आत्मविश्वासाने त्या मोठ्या काचेच्या इमारतीकडे चालली होती. तिच्या प्रत्येक पावलागणिक माझ्या आयुष्यातील एक एक आठवण मागे पडत होती. ती आता माझ्या जगाचा भाग नव्हती. ती त्या आकाशातील चांदणी होती जिला मी फक्त लांबून बघू शकत होतो.

तिने एकदाही मागे वळून पाहिले नाही. का पाहणार ती? तिच्यासाठी मी फक्त एक ड्रायव्हर होतो, ज्याने तिला वेळेवर तिच्या ऑफिसला पोहोचवले होते. पण माझ्यासाठी? माझ्यासाठी तो पंधरा-वीस मिनिटांचा प्रवास म्हणजे माझ्या संपूर्ण तारुण्याचा आरसा होता. ती दिसेनाशी झाल्यावर मी गाडीच्या वरचा तो आरसा (Rear View Mirror) माझ्याकडे वळवला. त्यात मला माझा चेहरा दिसला. थकलेले डोळे, कपाळावरच्या चिंतेच्या रेषा आणि चेहऱ्यावरचा तो पराभूत भाव. हेच माझे सध्याचे वर्तमान होते. आणि तिच्या त्या पाठमोऱ्या जाणाऱ्या प्रतिमेत माझे 'भूतकाळातले स्वप्न' होते.

मी तिथेच काही वेळ स्तब्ध बसून राहिलो. मेंदूला विचार करण्यापासून परावृत्त करणाऱ्या कितीही गोष्टी आपण केल्या, तरी काही क्षण असे येतात जे आपल्याला अंतर्मुख करायला भाग पाडतात. जगाच्या या शाळेत मी कदाचित पुस्तकी ज्ञानात पहिला आलो असेन, पण अनुभवाच्या परीक्षेत मी कच्चा ठरलो होतो. कमनशिबी म्हणण्यापेक्षा, कदाचित वेळेने दिलेली ही एक मोठी शिकवण होती. आज तिला पाहून मला दुःख झाले नाही, उलट एक प्रकारचे समाधान वाटले की, निदान माझ्या आठवणीतली ती आजही तितकीच तेजस्वी आणि यशस्वी आहे. माझी ओळख लपवण्यात मी यशस्वी झालो होतो, पण स्वतःच्या नजरेतून मी किती पडलो होतो, याचे उत्तर माझ्याकडे नव्हते.

शेवटी, मी पुन्हा एकदा कपाळावरची टोपी नीट केली, डोळ्यांवरचा चश्मा नीट लावला आणि गाडी गियरमध्ये टाकली. पुढच्या 'राईड'चे नोटिफिकेशन मोबाईलवर वाजत होते. जग थांबत नाही, काळ कोणासाठी थांबत नाही आणि आठवणींच्या ओझ्याखाली दबून राहून पोट भरत नाही. ती पाठमोरी गेलेली मुक्ता आता माझ्या आयुष्यातील एक 'बंद प्रकरण' झाली होती. आरशात दिसणारा तो जुना मी आणि स्टिअरिंगवर हात असलेला आजचा मी... या दोन टोकांच्या प्रवासालाच कदाचित आयुष्य म्हणतात.

मित्रांनो, कशी वाटली ही कथा? आपल्या आयुष्यातही असे काही लोक असतात ज्यांच्या समोर आपण कधीच आपली खरी परिस्थिती मांडू शकत नाही. केवळ शरमेपोटी नाही, तर त्या व्यक्तीच्या मनात असलेल्या आपल्या चांगल्या प्रतिमेला तडा जाऊ नये म्हणून. तुम्हालाही कधी असा अनुभव आला आहे का? की एखादी व्यक्ती तुमच्या अगदी जवळून निघून गेली आणि तुम्हाला तुमची ओळख लपवावी लागली? या कथेबद्दल तुमच्या प्रतिक्रिया नक्की कळवा. पुन्हा भेटूच, एका नवीन विषयावर, नवीन ब्लॉगसह. तोपर्यंत वाचनाचा आणि जगण्याचा आनंद घेत राहा.

परत भेटीपर्यंत... जय श्रीकृष्णा!

तळटीप : ही कथा आहे त्याच्या नजरेतून, पुढची कथा असणार आहे तिच्या नजरेतून. प्रसंग एकच पण गोष्टी वेगवेगळ्या व्यक्तीच्या असणार आहे. पुढची गोष्ट वाचण्यासाठी परत येणार ना? आवडली कथा, आपली वाटली तर तुमच्या कॉलेजच्या मित्र मैत्रिणीत गोष्ट नक्की शेयर करा. काय माहित आभासी कथा कोणाच्या वास्तवाच्या जवळ घर करून बसेल....

ती आणि मी कथा भाग 2 

#तोआणिमी 

#MarathiStories 

#मराठीगोष्टी 

#UnexpressedLove 

#मराठीलेखन 

#CollegeMemories 

#अव्यक्तप्रेम 

#LifeLessons 

#नशिबाचाखेळ 

#HeartTouching 

#मराठीसाहित्य 

#EmotionalStory