ती आणि मी कथा भाग २
रामराम मंडळी, मी कथावाचक!
कथा वाचण्याआधी या कथेची पहिली बाजू, त्याच्या नजरेतून वाचली का? नाही तर पहिली ती वाचा. लिंक खालील प्रमाणे
पु.ल. म्हणतात त्याप्रमाणे, माणसाच्या आयुष्यात कधी कधी असे प्रसंग येतात की जिथे शब्द मुके होतात आणि केवळ शांतता बोलू लागते. मगाशी मी तुम्हाला 'त्याच्या' नजरेतून घडलेली ती भेट सांगितली, पण नाण्याला दुसरी बाजूही असतेच ना? आज त्याच टॅक्सीच्या प्रवासाची गोष्ट, पण ती 'तिच्या' नजरेतून. खरं तर स्त्रीचं मन हे एखाद्या अथांग महासागरासारखं असतं; वरून शांत दिसलं तरी आत किती वादळं दडलेली असतात, याचा अंदाज लावणं ब्रह्मदेवालाही कठीण!
त्या दिवशी दुपारी दीड-दोनच्या सुमारास मी जेव्हा सोसायटीच्या गेटबाहेर आले, तेव्हा समोर एक पांढऱ्या रंगाची टॅक्सी उभी होती. ऑफिसला जाण्याची घाई होतीच, पण गाडीचा दरवाजा उघडला आणि माझी नजर ड्रायव्हरच्या हातांवर पडली. ते स्टेअरिंग पकडण्याची पद्धत... कुठेतरी ओळखीची वाटली. मी मागच्या सीटवर बसले आणि नकळत माझी नजर आरशाकडे गेली. त्याने डोळ्यांवर मोठा काळा चष्मा लावला होता आणि कपाळावर टोपी ओढली होती. पण म्हणतात ना, ज्याच्यावर आपण कधीकाळी मनापासून प्रेम केलं असतं, त्याला ओळखण्यासाठी डोळ्यांची गरज नसते, केवळ आभास पुरेसा असतो. तो 'तोच' होता! माझा कॉलेजचा जुना मित्र, माझा 'तो'... ज्याच्या बुद्धीची महती अख्ख्या फर्ग्युसन कॉलेजमध्ये गायली जायची.
गाडी सुरू झाली आणि माझं हृदय एखाद्या वेड्यासारखं धडधडू लागलं. टॅक्सीच्या खिडकीतून जशी बाहेरची झाडं वेगाने मागे पडत होती, तसाच माझा भूतकाळही माझ्या डोळ्यांसमोरून वेगाने धावू लागला. कॉलेजचे ते दिवस... कॅन्टीनमधील तो गलबलाट, लायब्ररीतील ती शांतता आणि आमच्या दोघांच्या नावावर रंगणारं ते 'गॉसिप'. मित्र-मैत्रिणी आम्हाला चिडवायचे, तेव्हा मी फक्त गालातल्या गालात हसायचे. पण त्या हसण्यामागे एक 'अमूर्त' सत्य होतं. माझं त्याच्यावर नितांत प्रेम होतं. पण तो? तो आपल्याच धुंदीत असायचा. अभ्यासात पहिला, वादविवाद स्पर्धेत पहिला, पण प्रेमाच्या भाषेत मात्र तो शेवटपर्यंत 'कोरा' राहिला. किंवा कदाचित, त्यालाही बोलायचं होतं, पण परिस्थितीने त्याला कधी ती संधी दिली नाही.
आरशातून मी त्याला पुन्हा पुन्हा बघण्याचा प्रयत्न करत होते. त्याची ती ओळख लपवण्याची केविलवाणी धडपड मला स्पष्ट दिसत होती. त्याने चष्मा का लावला असावा, टोपी खाली का ओढली असावी, हे समजण्याइतपत मी समंजस नक्कीच होते. आज तो टॅक्सी चालवत होता... ज्या माणसाने मोठ्या कंपनीचा सीईओ व्हायला हवं होतं, तो आज एका साध्या प्रवाशाला इथून तिथे पोहोचवत होता. हे बघून माझं मन आतून रडत होतं. पण मी तसं दाखवू शकत नव्हते. जर मी त्याला नावाने हाक मारली असती, तर त्याच्या पुरुषी अहंकाराला आणि त्याने जपलेल्या त्या स्वाभिमानाला किती मोठी ठेच लागली असती, याची जाणीव मला होती. एखाद्या बुद्धिमान माणसाला जेव्हा नशिबाचे थप्पे खावे लागतात, तेव्हा त्याला सर्वात जास्त कशाची भीती वाटते, तर ती म्हणजे ओळखीच्या माणसाच्या 'कौतुकाची' किंवा 'करुणेची'. मला त्याला दया दाखवायची नव्हती.
मी मुद्दाम मोबाईलवर ऑफिसच्या कामाचं नाटक करू लागले. फोनवर बोलताना मी खूप यशस्वी असल्याचा आव आणला, पण माझ्या शब्दांतला तो पोकळपणा त्याला कळला नसावा, अशी आशा मी करत होते. आम्ही सेनापती बापट रोडवरून जात होतो, तिथेच आमचं कॉलेज होतं. त्या वास्तू कडे बघताना मला आठवलं, एकदा कट्ट्यावर बसले असताना त्याने मला विचारलं होतं, "तुला आयुष्यात काय मिळवायचं आहे?" मी म्हटलं होतं, "मला काहीही नकोय, फक्त तुझ्यासारखा एक यशस्वी माणूस माझ्या सोबतीला हवाय." आज तो माझ्या सोबतीला होता, पण तो यशस्वी नव्हता... किमान जगाच्या नजरेत तरी. पण माझ्या नजरेत? माझ्या नजरेत तो आजही तोच 'गोल्ड मेडलिस्ट' होता, जो नशिबाच्या वादळाशी झुंज देत, कुणासमोरही हात न पसरता स्वाभिमानाने गाडी चालवत होता.
प्रवासाच्या दरम्यान कितीतरी वेळा असं वाटलं की, गाडी थांबवावी, त्याच्या खांद्यावर हात ठेवावा आणि म्हणावं, "वेड्या, ओळख लपवतोयस कोणापासून? जिने तुझ्या डोळ्यांतलं स्वप्न वाचलंय, तिला हा चष्मा कसा फसवणार?" पण मी स्वतःला आवरलं. तो सध्या ज्या परिस्थितीतून जात होता, तिथे त्याला माझ्या प्रेमापेक्षा त्याच्या 'अस्तित्वाच्या लढाईत' जिंकणं जास्त महत्त्वाचं होतं. त्याची ती शरम, त्याची ती लाज मला स्पष्ट जाणवत होती. गाडी ट्रॅफिकमध्ये अडकली की तो अस्वस्थ व्हायचा, कदाचित त्याला भीती वाटत असावी की मी त्याला जास्त वेळ न्याहाळू नये.
विमाननगरला पोहोचल्यावर मी गाडीतून उतरण्यापूर्वी भाड्याचे पैसे देण्यासाठी क्यूआर (QR) कोड स्कॅन केला. मोबाईलच्या स्क्रीनवर त्याचं नाव फ्लॅश झालं. तोच! माझं हृदय क्षणभर थांबल्यासारखं झालं. आता तरी बोलावे का? आता तरी त्याला मिठी मारावी का? पण नाही... त्याच्या डोळ्यांतली ती विवशता पाहून मी ठरवलं की, आज मी हरलेलं बरं, पण त्याने स्वतःच्या नजरेत पडता कामा नये. मी पैसे ट्रान्सफर केले आणि बॅग सावरत गाडीतून उतरले.
उतरताना मी मुद्दाम त्याच्या डोळ्यांत न बघता, एका प्रोफेशनल प्रवाशासारखं म्हटलं, "थँक्यू, खूप छान चालवता तुम्ही गाडी." हे वाक्य माझ्यासाठी फक्त औपचारिकता नव्हती, तर त्यात एक अर्थ दडलेला होता. "तू आयुष्यही खूप छान चालवतोयस," असं मला त्याला सांगायचं होतं. मी पाठमोरी झाले आणि ऑफिसच्या त्या भव्य इमारतीकडे चालू लागले. माझ्या चालण्यात एक कमालीचा आत्मविश्वास होता, पण तो केवळ मुखवटा होता. पाठीमागे उभी असलेली ती टॅक्सी आणि त्यात बसलेला तो जुना 'मी' मला आजही साद घालत होता.
मी लिफ्टमध्ये चढले आणि काचेच्या भिंतीतून खाली पाहिले. त्याची गाडी हळूहळू लांब जात होती. त्याच क्षणी माझ्या डोळ्यांतून अश्रूंच्या धारा वाहू लागल्या. ऑफिसमधील सहकारी विचारत होते, "काय झालं मॅम? तब्येत ठीक नाही का?" मी फक्त हसून मान हलवली. त्यांना कसं सांगणार की, ज्या माणसाने मला जगायला शिकवलं, तोच आज स्वतःची ओळख लपवून जगतोय? नशिबाचे खेळ किती क्रूर असतात! जो बुद्धीने श्रेष्ठ होता, तो नशिबाने दरिद्री झाला आणि जो नशिबाने श्रीमंत झाला, त्याचं मन मात्र त्या जुन्या आठवणींत आजही भणंग होतं.
आजची ही भेट ही केवळ योगायोग नव्हती, तर तो माझ्या आयुष्याचा एक आरसा होता. आयुष्यात आपण खूप काही कमावतो—पैसा, प्रसिद्धी, यश—पण जेव्हा आपण आपल्या जुन्या माणसाला अशा परिस्थितीत पाहतो, तेव्हा ते सगळं यश मातीमोल वाटू लागतं. तो तिथे टॅक्सीत आरशात स्वतःला बघून अंतर्मुख झाला असेल, पण इथे मी या पंधराव्या मजल्यावर बसूनही त्याच्यासाठीच रडत होते. आमचं प्रेम कधीच व्यक्त झालं नाही, पण त्या पंधरा मिनिटांच्या प्रवासात आम्ही दोघंही एकमेकांच्या आयुष्यातून पूर्णपणे प्रवास करून आलो होतो.
मी आजही त्याच्यासाठी प्रार्थना करते. कदाचित एक दिवस काळ बदलेल, नशीब पुन्हा फिरेल आणि तो पुन्हा त्याच आत्मविश्वासाने माझ्या समोर उभा राहील. पण तोपर्यंत, मी ही 'सफेद लबाडी' कायम ठेवणार आहे की मी त्याला ओळखलं नाही. कारण कधी कधी दुसऱ्याच्या सुखासाठी किंवा त्याच्या स्वाभिमानासाठी आपण ओळखीचे असूनही अनोळखी बनणं, हेच खरं प्रेम असतं.
मित्रांनो, कशी वाटली ही कथा? आपल्या आयुष्यातही असे काही लोक असतात ज्यांच्यासाठी आपल्याला मूक व्हावं लागतं. तुम्ही कधी कोणाच्या स्वाभिमानासाठी स्वतःचं दुःख लपवलं आहे का? ही कथा तुम्हाला अंतर्मुख करून गेली असेल, तर नक्की कळवा. पुन्हा भेटूच, एका नवीन आणि संवेदनशील विषयावर चर्चा करण्यासाठी.
परत भेटीपर्यंत... जय श्रीकृष्णा!
गोष्ट एकच, प्रसंग ही एकच पण दोन्ही व्यक्तींसाठी मनाची चलबिचल वेगळी, दोघांचे पॉईंट ऑफ व्हिव वेगळे, घटनेत घेतलेले निर्णय सोप्पे नसतात. आयुष्य देखील असेच खडतर,अवघड असते पण प्रत्येकाला आपली वाट शोधावी लागते. ती आणि मी कथेतील ही दोघे परत भेटणार का? त्याच्यातील दरी मिटणार का? भविष्यात दोघे भेटणार का? आयुष्यात महत्वाचा टर्निंग पॉईंट येणार का? हे आताच सांगणे माझ्यासाठी अवघड आहे. दोन्ही कथांना तुम्ही प्रतिसाद कसे देणार हेच ह्या कथेची शेवटची गोष्ट तुमच्यासमोर येणार का हे ठरवणार आहे. मग वाट काय पाहता, कमेंट करा,लाइक करा आणि शेअर सुद्धा....... धन्यवाद
#तो आणिमी
#MarathiStories
#मराठीगोष्टी
#UnexpressedLove
#मराठीलेखन
#CollegeMemories
#अव्यक्तप्रेम
#LifeLessons
#नशिबाचाखेळ
#HeartTouching
#मराठीसाहित्य
#EmotionalStory
टिप्पण्या
टिप्पणी पोस्ट करा