ब्लॉग ११०: ऑफिस ऑफिस भाग ३

लेखक : कथावाचक

नमस्कार मंडळी,

'ऑफिस ऑफिस'च्या या प्रवासात तुमचं पुन्हा एकदा स्वागत. गेल्या वेळी आपण वडापावच्या चटणीपर्यंत येऊन थांबलो होतो, पण खरी 'चटणी' तर कॉन्फरन्स हॉलमध्ये वाटली जाणार होती. भाग २ वाचण्यासाठी इथे क्लिक करा

काचेच्या त्या पारदर्शक भिंतींच्या पलीकडे नक्की काय शिजतंय, याची उत्सुकता संपूर्ण ऑफिसला लागलेली असते. अचानक कॉन्फरन्स हॉलचा जड दरवाजा उघडला आणि बाहेर आल्या आमच्या अकाउंट्स हेड, कविता नायर मॅडम. चेहऱ्यावर इतका कडकपणा की समोरच्या माणसाने हसण्याचं धाडसही करू नये. त्यांनी बाहेर येताच एचआर हेड कौस्तुभ राजवाडे यांच्याकडे एक करडी नजर टाकली आणि हुकूम सोडला, "कौस्तुभ, तातडीने सगळ्या डिपार्टमेंट हेडना कॉन्फरन्स हॉलमध्ये बोलवा... आताच्या आता!"

एवढं बोलून, मागचं काहीही न ऐकता मॅडम एखाद्या वादळासारख्या परत आत गेल्या. आता मात्र सगळ्यांची पाचावर धारण बसली.

आमचा सुन्या म्हणजे आमचा 'इन-हाऊस जासूस'! त्याला बसल्या जागी चैन पडत नव्हती. आत नेमकं काय चाललंय हे पाहण्यासाठी त्याने एक नामी शक्कल लढवली. कधी पाण्याच्या रिकाम्या बाटल्या भरण्याच्या बहाण्याने, तर कधी बिस्किटांची प्लेट आत नेण्याच्या निमित्ताने तो सारखा आत-बाहेर करत होता. तो बाहेर आला की आम्ही त्याच्याकडे एखाद्या युद्धभूमीवरून परतलेल्या सैनिकाकडे बघावं तसं बघायचो.

"अरे, आतलं वातावरण जाम गरम आहे. एअर कंडिशनिंग १७ वर असूनही मालकाचा चेहरा लाल झालाय," सुन्या दबल्या आवाजात सांगत होता. "सगळे हेड येणार म्हणजे आता चहाचा मोठा राऊंड लागणार," असं म्हणत तो पँट्रीमध्ये पुढच्या तयारीला लागला.

तिकडे पँट्रीच्या कोपऱ्यात आमची संध्या अजूनही वडापाववर ताव मारत होती. एका हातात तळलेली मिरची, तोंडाला लागलेली चटणी आणि चेहऱ्यावर फुकटच्या पार्टीचं समाधान! पण जेव्हा सुन्याने तिला बाहेरील 'सिरिअस' वातावरणाची कल्पना दिली, तेव्हा मात्र तिने हातातली मिरची खाली ठेवली. तोंडाची चटणी रुमालाने पुसत ती बाहेर आली, पण तरीही तिच्या मनात 'पगार कपात झाली तर पुढच्या वेळी वडापाव कोण देणार?' हाच विचार असावा.

हळूहळू एक-एक करत सगळे डिपार्टमेंट हेड तिथे जमा झाले. नायर मॅडमची ती 'तंबी' आता वणव्यासारखी पसरली होती. प्रत्येकाचा चेहरा चिंतेने ग्रासलेला. अशातच आमचा 'बोलबच्चन' कुमार मराठे आपली कला दाखवू लागला. "अरे, मी ऐकलंय की मॅनेजमेंटने खर्चात ५०% कपात करायचं ठरवलंय," अशा थापा मारून तो वातावरण अजूनच गंभीर करत होता. तर दुसरीकडे स्वीटी डिसुझा कॉम्प्युटरसमोर बसून नसलेल्या कामाचा डोंगराएवढा व्याप दाखवण्याचा केविलवाणा प्रयत्न करत होती.

तेवढ्यात कॉन्फरन्स रूममधील घंटी वाजली... 'टिंग!'

तो आवाज म्हणजे जणू फासावर चढवण्याची खूण होती. सगळे हेड, काही टेन्शनमध्ये तर काही खोटं हसू तोंडावर आणत मालकांसमोर उभे राहिले. समोर प्रोजेक्टर स्क्रीनवर कंपनीचा या वर्षाचा ताळेबंद, काही लाल-निळे चार्ट्स आणि आकडे दिसत होते. कविता नायर मॅडम आणि मालक दोघेही अत्यंत धीर-गंभीर चेहऱ्याने बसले होते. हॉलमध्ये इतकी शांतता होती की स्वतःच्या हृदयाचे ठोकेही ऐकू येत होते. काहींना तर १७ अंशांच्या थंडीतही घामाच्या धारा सुटल्या होत्या.

मालक बोलायला उभे राहिले. "या वर्षीची परिस्थिती पाहता, आम्हाला काही कडक निर्णय घ्यावे लागत आहेत..." तेवढं बोलून त्यांनी नायर मॅडम कडे पाहिलं. नायर मॅडमही गंभीर होत्या. पण अचानक... मालकांच्या ओठांवर एक हसू आलं.

मालक जोरात हसले आणि म्हणाले, "बस! कविता मॅडम, आता यापेक्षा जास्त नाटक मला जमणार नाही!"

मॅडमही खळखळून हसल्या. सगळ्यांच्या काळजाचा ठोका चुकला होता. मालक पुढे म्हणाले, "मित्रांनो, तुमच्या मेहनतीमुळे कंपनीने या वर्षी उत्कृष्ट कामगिरी केली आहे. कपात वगैरे काही नाही, उलट यावेळी एन्क्रिमेंट जोरदार होणार आहे!"

क्षणार्धात त्या खोलीतील वातावरणाचं रूपांतर टाळ्यांच्या कडकडाटात झालं. भीतीचे चेहरे आनंदाने न्हाऊन निघाले. 'संकट' टळलं होतं आणि 'सुगीचे दिवस' आले होते. कार्यक्रम पार पडला आणि प्रत्येकजण सुटकेचा नि:श्वास टाकत आपल्या कामाला लागला.

पण या सगळ्या गदारोळात माझं लक्ष मात्र रिसेप्शनवर बसलेल्या आरतीकडे होतं.

आरती... दिसायला अत्यंत सुंदर, मधाळ बोलणं आणि संकटातही चेहऱ्यावरचं हास्य ढळू न देणारी. तिची घरची परिस्थिती बेताचीच होती, त्यामुळे तिला या नोकरीची प्रचंड गरज होती. कौस्तुभ राजवाडे साहेब (आमचे एचआर हेड) तिच्या सौंदर्यावर फिदा होते. आरतीला हे चांगलंच ठाऊक होतं, म्हणूनच ती त्यांना आपल्या शब्दांच्या जाळ्यात असं काही गुंडाळून ठेवायची की कौस्तुभ साहेबांना वाटायचं आरती फक्त त्यांच्यासाठीच ऑफिसला येते. पण प्रत्यक्षात आरतीला त्यांच्यात काडीचाही रस नव्हता.

हे मला कसं माहीत?

कारण गेल्या आठवड्यात जेव्हा माझी बायको मुलाला घेऊन निगडीला 'भक्ती-शक्ती' उद्यानात गेली होती, तिथे मी आरतीला पाहिलं होतं. ती राजवाडे साहेबांसोबत नव्हती, तर एका तिच्याच वयाच्या सावळ्या, साध्या मुलासोबत हातात हात घालून फिरत होती. त्या मुलाच्या डोळ्यांत आरतीसाठी असलेलं प्रेम आणि आरतीच्या चेहऱ्यावरचा तो खराखुरा आनंद ऑफिसमध्ये कधीच दिसत नसे. ऑफिसमध्ये ती एचआर हेडला गुंडाळत होती ते केवळ आपली नोकरी टिकवण्यासाठी आणि घरची परिस्थिती सावरण्यासाठी.

कॉर्पोरेट जगाचे हेच तर खरे चेहरे आहेत. कोणी वडापावच्या चटणीत सुख शोधतंय, कोणी 'टोपी' खाली गुपितं लपवतंय, तर कोणी घरासाठी ऑफिसमध्ये प्रेमाचं खोटं नाटक करतंय. आरतीचं ते 'गुपित' मी अजून कोणालाच सांगितलं नाहीये... पण राजवाडे साहेबांना जेव्हा हे समजेल, तेव्हा काय होईल?

आरतीचं हे दुहेरी आयुष्य तिला कोणत्या वळणावर घेऊन जाईल? आणि आमच्या 'टोपी' साहेबांच्या विगचं गुपित कधी बाहेर येईल?

जाणून घेण्यासाठी वाचत राहा 'ऑफिस ऑफिस'!

भाग ४ क्रमशः...

#ऑफिसऑफिस 

#मराठीकथा 

#ऑफिसकिस्से 

#कॉर्पोरेटलाईफ 

#मराठीलेख 

#OfficeOffice 

#CorporateDrama 

#MarathiStories 

#WorkplaceHumor 

#MarathiBlog