ब्लॉग क्रमांक १०१ - ऑफिस ऑफिस भाग २
लेखक : कथावाचक
नमस्कार मंडळी, आज 'ऑफिस ऑफिस'च्या पहिल्या भागाला (लिंक) तुम्ही दिलेल्या प्रतिसादानंतर आज पुन्हा एकदा आपल्या या कॉर्पोरेट कारखान्याची सफर घडवून आणायला मी आलो आहे. गेल्या वेळी आपण कारखान्याचा भाग पाहिला, पण आज आपण वळणार आहोत आमच्या 'मेन ॲडमिन बिल्डिंग'कडे. ही इमारत म्हणजे काचेचा महाल! अगदी नीटनेटकी, स्वच्छ आणि इतकी आटोपशीर की तिथे पाऊल ठेवलं तरी माणसाला आपण 'MNC' मध्ये काम करतोय याचा उगाचच अभिमान वाटावा. पण या चकचकीत काचेच्या आड काय चालतं, हे फक्त तिथल्या भिंतींना आणि आमच्यासारख्या 'निरीक्षकांना'च ठाऊक!
आमच्या ऑफिसच्या या देखण्या इमारतीत एन्ट्री घेतली की सर्वात आधी दर्शन होतं ते म्हणजे 'आरती'चं. आरती म्हणजे आमच्या ऑफिसची 'शो-पीस' रिसेप्शनिस्ट. देखणी, टापटीप आणि बोलण्यात इतकी गोड की समोरचा माणूस तिची चौकशी करायला आला तरी काम विसरून तिच्या सौंदर्याची चौकशी करून जाईल. पण ही आरती म्हणजे आमचे एचआर हेड, कौस्तुभ राजवाडे यांच्या गळ्यातलं ताईत!
राजवाडे साहेब म्हणजे एक अजब नमुना. त्यांच्या अंगातलं एचआरचं टॅलेंट फक्त दोनच ठिकाणी चालतं - एक म्हणजे आरतीचं 'हो ला हो' करण्यात आणि दुसरं म्हणजे अकाउंट्सच्या बॉस कविता नायर यांची 'खुशमश्करी' करण्यात. कविता नायर म्हणजे या इमारतीची अघोषित 'क्वीन'. अत्यंत स्वार्थी आणि कंपनीच्या मुख्य टीममध्ये वास्तव्य असल्याने मालकाच्या डोक्यात काय चाललंय, कोणता आर्थिक निर्णय उद्या येणार आहे, हे त्यांना आजच ठाऊक असतं. त्यामुळे त्यांचा तोरा एखाद्या राजघराण्यातील स्त्रीसारखा असतो आणि याच कविता मॅडमच्या हाताखाली काम करते 'संध्या'. संध्या म्हणजे अकाउंट्समधला एक मिश्किल नमुना. बुद्धीने थोडी 'मर्यादित' असली तरी समाजात वावरताना आपण किती हुशार आहोत, असा तिचा अविर्भाव असतो. कायम नटून-थटून राहणारी संध्या विवाहित असली तरी ऑफिसच्या सगळ्या ग्रुपमध्ये तिची 'सलगी' जरा जास्तच असते. तिचं आणि सुन्याचे पँट्रीतलं नातं म्हणजे जणू 'फुकटच्या पार्टीचं' साटंलोटं!
असाच एक दिवस...
ऑफिसमध्ये एक महत्त्वाची बोर्ड मीटिंग सुरू होती. मुख्य कॉन्फरन्स हॉलमध्ये कंपनीचे मालक, कविता नायर आणि इतर मोठे मासे बसलेले होते. बाहेर सगळीकडे 'पिन ड्रॉप सायलन्स'. पण या शांततेतही एका कोपऱ्यात हालचाली सुरू होत्या.
रिसेप्शनवर कौस्तुभ राजवाडे साहेब झुकून आरतीशी गप्पा मारत होते. आरतीच्या एका गोड हास्यासाठी कौस्तुभ साहेब आपल्या एचआरच्या पदवीचीही आहुती द्यायला तयार होते. त्यांच्याच मागे एचआर टीममधला कुमार मराठे आपल्या नावाप्रमाणेच 'बोलबच्चन'गिरी करत बसला होता.
"अरे कुमार, ते नवीन जॉइनिंगचं लेटर झालं का?" मागून स्वीटी डिसुझाचा आवाज आला. स्वीटी म्हणजे कामाचा कंटाळा असणारी आणि दिवसभर फक्त 'नेल्स' आणि 'सीरियल्स'वर चर्चा करणारी मुलगी.
"अगं स्वीटी, माझं काम म्हणजे बुलेट ट्रेन! एकदा सुटलं की थांबत नाही," कुमारने हवेतच बाण सोडले, तर प्रत्यक्षात त्याच्या कॉम्प्युटरवर फक्त 'फेसबुक' सुरू होतं.
तेवढ्यात संध्या पँट्रीतून बाहेर आली. तिच्या चेहऱ्यावर एक वेगळीच हुशारी होती. तिने सुन्याला कोपऱ्यात खुणावलं.
"काय संध्या, काय बातमी? आत मीटिंगमध्ये काय चाललंय?" सुन्याने विचारलं.
संध्या हळूच म्हणाली, "अरे, ते जाऊ दे... आत काहीही सुरू असू दे. मला सांगा, आज 'गरम वडापाव' खाण्याची इच्छा कोणाकोणाची आहे? पाऊस पडतोय बाहेर, आणि मला वाटलंच की आज काहीतरी चटपटीत हवं."
आम्ही थक्क झालो. आत कंपनीच्या भविष्याचा निर्णय होतोय आणि संध्याला वडापावची पडली होती. पण तिने हे इतक्या 'कॉन्फिडन्स'ने मांडलं की आम्हाला वाटलं तिला नक्कीच आतली काहीतरी खबर लागली असेल.
"संध्या, पण कविता मॅडम बाहेर आल्यावर?" मी विचारलं.
"अरे ती कविता आहे ना... तिला मी सांभाळून घेते. मला माहितीये तिला कोणती फाईल कुठे हवी असते. तुम्ही फक्त वडापावची ऑर्डर द्या, पैसे कौस्तुभ साहेबांकडून काढून घ्यायची जबाबदारी माझी! आरतीला सांगते की साहेबांनी पार्टी दिली तरच ती त्यांच्याशी नीट बोलेल," संध्येने डोळा मारत एक अशी गुगली टाकली की आम्ही चक्रावूनच गेलो.
थोड्या वेळाने मीटिंग संपली. कॉन्फरन्स हॉलचा दरवाजा उघडला. कविता नायर बाहेर आल्या. त्यांचा चेहरा एकदम कडक होता. कौस्तुभ साहेब लगेच आरतीला सोडून कविता मॅडमच्या मागे 'जी मॅडम, हो मॅडम' करत पळाले.
कविता नायरनी जाहीर केलं, "पुढच्या महिन्यापासून सर्वांच्या सॅलरी स्ट्रक्चरमध्ये मोठा बदल होणार आहे आणि काही कडक नियम लागू होतील."
सगळ्यांच्या चेहऱ्यावरचं पाणी पळालं. कुमार मराठेचे बोलबच्चन बंद झाले, स्वीटीने कॉम्प्युटरमध्ये डोकं घातलं. पण संध्या? संध्या मात्र शांतपणे पँट्रीच्या कोपऱ्यात उभी राहून सुन्याला खुणावत होती - "वडापाव आले का? सांगा कविता मॅडमला की त्यांच्यासाठी पण एक एक्स्ट्रा मागवलाय!"
एकीकडे कंपनीच्या आर्थिक निर्णयांची टांगती तलवार आणि दुसरीकडे संध्येचा तो 'निर्धास्त' वडापावचा बेत! मोठ्या पगारवाढीच्या चिंतेपेक्षा संध्येला त्या वडापावच्या चटणीची जास्त काळजी होती. त्या देखण्या, चकचकीत ऑफिसमध्ये जिथे प्रत्येकजण सत्तेच्या आणि स्वार्थाच्या मागे धावत होता, तिथे संध्येसारखी 'हुशार' स्त्री आपल्या छोट्याशा सुखात सर्वांना कशी नाचवत होती, हे बघून मला हसू आवरलं नाही.
अकाउंट्सच्या या खेळात आणि एचआरच्या या 'आरती'त अजून बरेच किस्से बाकी आहेत. वडापाव तर फक्त सुरुवात होती, पुढचा 'मेन कोर्स' अजून बाकी आहे!
काय घडलं त्या पगारवाढीच्या निर्णयाचं? आणि संध्येच्या वडापावने कोणाची विकेट घेतली?
जाणून घेण्यासाठी वाचत राहा 'ऑफिस ऑफिस' भाग ३!
क्रमशः...
#ऑफिसऑफिस
#मराठीकथा
#ऑफिसकिस्से
#कॉर्पोरेटलाईफ
#OfficeOffice
#CorporateSatire
#MarathiLiterature
टिप्पण्या
टिप्पणी पोस्ट करा