ब्लॉग ११२ : गोव्याची ट्रिप, ती आणि मी

कथावाचक पुन्हा एकदा तुमच्यासमोर उभा आहे, मनात साचलेल्या आठवणींची एक नवीन शिदोरी घेऊन. आजची ही कथा थोडी वेगळी आहे. आजपर्यंती आणि तो याची भेट अनपेक्षित असायची यावेळी कथेत भेट ठरवून होते. ही कथा आहे एका अशा सफरीची, जिचं तिकीट पाच वर्षांपूर्वीच फाटलं होतं, पण प्रवास मात्र काल सुरू झाला. ही गोष्ट आहे माझ्या, तुमच्या आणि आपल्या सगळ्यांच्या आयुष्यातल्या त्या 'गोव्याच्या प्लान'ची, जो कधी पैशाअभावी तर कधी धावपळीमुळे अधुराच राहिला होता.

कॉलेजच्या दिवसांत मित्रांबरोबर आखलेला गोव्याचा प्लान पैशाअभावी कॅन्सल झालेला मी काही एकटाच नसेन. आपल्यापैकी प्रत्येकाच्या ग्रुपमध्ये असे 'शेंडी' लावणारे मित्र असतातच, पण माझ्या बाबतीत कारण 'खिसा' होतं. कॉलेज संपलं आणि बघता बघता सगळी मित्रमंडळी जगाच्या कधीही न संपणाऱ्या शर्यतीत धावायला लागली. मी तरी त्याला अपवाद कसा असणार? या शर्यतीत धावता धावता 'जगायचं' मात्र कुठेतरी मागे राहून गेलं होतं.

कधीकाळी कॉलेजच्या कँटीनमध्ये बसून तासनतास गप्पा मारणारे आम्ही, आता महिना दोन महिन्यातून एखादा फोन आला तरी 'मैत्री अजून जिवंत आहे' या भ्रमात राहतो. पूर्वी वडापाव खायला जाण्यासाठी सुद्धा जो दहा जणांचा राडा असायचा, तो आता फक्त व्हॉट्सॲपच्या 'Thumbs Up' इमोजीपुरता मर्यादित राहिला आहे. पण या सगळ्या गोंधळात, माझ्या मनात एक नाव कायम कोरलेलं होतं...'आभा'

आमच्या कॉलेजच्या त्या गोव्याच्या प्लानमागे खरी सूत्रधार आभाच होती. आभा कारणीभूत असण्याचं कारण म्हणजे ती स्वतः गोवेकर होती. मुळात गोव्याची असूनही तिच्या स्वभावात तो 'फेणी'सारखा चढलेला कैफ नव्हता, तर फेसाळणाऱ्या लाटांसारखा निरागसपणा होता. ती चुणचुणीत होती, बडबडी होती आणि सगळ्यांशी इतकी मिळूनमिसळून वागायची की ती ग्रुपचा जीव होती.

सगळ्या मुलींना पाऊस आवडतो, पण या मॅडमला मात्र हिवाळा प्रिय होता. पाऊस अंगावर घेण्यापेक्षा, स्वेटर घालून धुक्यात हरवून जाणं तिला जास्त आवडायचं. ती थोडी वेगळीच होती. तिचे ते डोळे... त्यात नेहमी एक अनामिक चमक असायची. मी तिच्यावर प्रेम केलं की नाही, हे मला तेव्हाही नीट उमजलं नव्हतं, पण तिच्या असण्याने माझ्या जगण्याला अर्थ होता, हे मात्र नक्की.

अरे, तुम्ही म्हणत असाल की हा काय जुन्या आठवणींत बोर करतोय? पण याला कारण म्हणजे काल रात्री व्हॉट्सॲप ग्रुपवर झालेला मेसेजचा पाऊस. पाच वर्षांपासून धूळ खात पडलेल्या त्या 'Goa Trip' ग्रुपवर अचानक हालचाल सुरू झाली. कुणीतरी मेसेज टाकला, "मित्रांनो, आता नाही तर कधीच नाही!" आणि बघता बघता मेसेजचा महापूर आला. मेंबर गोळा करणं, मंडळाचा अध्यक्ष नेमणं (जो नेहमीच सगळ्यात जास्त काम टाळणारा असतो) आणि वर्गणी गोळा करायचा कार्यक्रम रातोरात फिक्स झाला.

माझ्या शिरवळच्या कंपनीत मी सध्या एका महत्त्वाच्या प्रोजेक्टमध्ये अडकलो होतो. मी ग्रुपवर 'कामाचं कारण' देऊन नकार द्यायचा प्रयत्न केला, पण मित्रांनी थेट धमकीच दिली "जर तू आला नाहीस, तर आम्ही गाडी घेऊन शिरवळला येऊ आणि तुझं अपहरण करून तुला गोव्याला घेऊन जाऊ!" त्यांच्या त्या रागामागचं प्रेम ओळखून मी शेवटी शरणागती पत्करली. तीन दिवसांचा गोवा दौरा फिक्स झाला होता.

पण माझ्या मनात वेगळंच वादळ होतं. आज पाच वर्षं झाली होती. कॉलेजच्या शेवटच्या वर्षात, कोणालाही काहीही न सांगता आभा अचानक गोव्याला निघून गेली होती. का? या प्रश्नाचं उत्तर ना तेव्हा कुणाकडे होतं, ना आज माझ्याकडे आहे. फक्त एक रिकामपण होतं, जे मी पाच वर्षं जपलं होतं.

आम्ही गोव्यात पोहोचलो. बागा बीचची ती गर्दी, कळंगुटचा तो आवाज... सगळं तसंच होतं, पण तरीही काहीतरी अपूर्ण होतं. आम्ही मित्र कँडल लाईट डिनरसाठी एका शॅकवर बसलो होतो. जुन्या आठवणी निघाल्या, कुणाचे लग्न झालं, कुणाला प्रमोशन मिळालं, कुणाचं टक्कल पडलं... यावर हसून खिदळून झालं.

अचानक समीर (आमच्या ग्रुपचा अध्यक्ष) म्हणाला, "मित्रांनो, एक सरप्राईज आहे!"

शॅकच्या प्रवेशद्वाराकडे माझं लक्ष गेलं. निळ्या रंगाचा फ्लोरल मॅक्सी ड्रेस, खांद्यावर सोडलेले केस आणि चेहऱ्यावर तेच चिरपरिचित हसू... आभा उभी होती! पाच वर्षांनंतर तिला पाहताना काळजाचा ठोका चुकला. ती अधिक प्रगल्भ वाटत होती. तिने जवळ येऊन सगळ्यांना मिठी मारली. जेव्हा ती माझ्यासमोर आली, तेव्हा क्षणभर शांतता पसरली.

"कसा आहेस?" तिने हळूच विचारलं.

"धावतोय शर्यतीत... तू कशी आहेस? आणि अचानक का गेली होतीस?" मी रोखठोक प्रश्न विचारला.

तिने फक्त एक स्मितहास्य केलं आणि म्हणाली, "सांगेन... रात्री शांतपणे बोलू."

रात्री उशिरा आम्ही दोघेच समुद्रकिनाऱ्यावर वाळूत बसलो होतो. लाटांचा आवाज आणि आकाशातलं चांदणं... सगळं काही एखाद्या सिनेमासारखं वाटत होतं. पण हे वास्तव होतं.

"माझ्या बाबांची तब्येत अचानक बिघडली होती, समीर," तिने शून्यात नजर लावून सांगायला सुरुवात केली. "त्यांना कॅन्सर डिटेक्ट झाला होता. मला घरी जाणं भाग होतं. तिथे गेल्यावर सगळं इतकं वेगाने घडलं की मागे वळून बघायला वेळच मिळाला नाही. आणि त्यानंतर जबाबदाऱ्यांच्या ओझ्याखाली मी स्वतःलाच हरवून बसले."

"पण एक मेसेज तरी करायचा होतास आभा... तुला माहित होतं मला काय वाटतं तुझ्याबद्दल," मी थोड्या तक्रारीच्या सुरात म्हणालो.

आभाने माझा हात हातात घेतला. तिचा स्पर्श आजही तसाच सुखद होता, पण त्यात आता एक 'मर्यादा' होती. तिने तिच्या हातातील अंगठी मला दाखवली. "माझं दोन वर्षांपूर्वी लग्न झालं, समीर. तो खूप चांगला माणूस आहे. माझ्या कुटुंबाला त्याने सावरलं."

माझ्या पायाखालची जमीन सरकल्यासारखी झाली. पण आश्चर्य म्हणजे, मला दुःख झालं नाही. उलट एक शांतता जाणवली. पाच वर्षं ज्या प्रश्नाचं ओझं मी वाहत होतो, त्याचं उत्तर मिळालं होतं.

"मी तुला तेव्हाही सांगू शकले असते समीर," ती पुढे म्हणाली, "पण तेव्हा आपल्या दोघांच्या वाटा वेगळ्या होत्या. तू करिअर शोधत होतास, मी अस्तित्व. आपण जर तेव्हा एकत्र आलो असतो, तर कदाचित आज आपण इतक्या आदराने एकमेकांकडे बघू शकलो नसतो. काही गोष्टी अधुऱ्या राहिल्या म्हणूनच आज आपण या लाटांचा आनंद घेऊ शकतोय."

मी आभाकडे पाहिलं. ती आजही मला तितकीच आवडत होती, पण आता ते 'प्रेम' नव्हतं, तो एक 'आदर' होता. आम्ही खूप वेळ जुन्या आठवणी काढल्या. कॉलेजच्या त्या वडापावच्या गप्पा, तो हिवाळा आणि तो कधीच न झालेला गोवा प्लान.

दुसऱ्या दिवशी मी गोव्यावरून परतताना खिडकीतून बाहेर पाहिलं. आभा आपल्या आयुष्यात सुखी होती, आणि मी माझ्या. आमचं प्रेम 'अपूर्ण' राहिलं होतं, पण आमचं नातं 'पूर्ण' झालं होतं. मला आता त्या शर्यतीत धावण्याची भीती वाटत नव्हती, कारण मला कळलं होतं की, प्रत्येक प्रवासाला 'मंजिल' मिळावी असं काही नसतं, काही प्रवास फक्त 'वास्तवाचा स्वीकार' करण्यासाठी असतात.

गोवा पुन्हा येईल, मित्र पुन्हा भेटतील... पण मनाच्या कोपऱ्यातलं आभाचं ते 'अधुरं पान' आता मी शांतपणे मिटलं होतं. कारण, काही गोष्टी पूर्णविरामापेक्षा 'स्वल्पविरामा'त जास्त सुंदर दिसतात.

लेखक: कथावाचक

#MarathiStory #GoaTrip #UnrequitedLove #Abha #RealityAcceptance #Nostalgia #CollegeFriends #MarathiLiterature #कथावाचक #मराठीसाहित्य #अधुरेप्रेम #गोवाडायरीज