ब्लॉग १०८: 'शब्दनगर' आणि 'मौन' नावाचं शस्त्र!

शब्दनगर' आणि 'मौन' नावाचं शस्त्र!

लेखक: कथावाचक

आटपाट नगर आणि दुष्ट मांत्रिक कथेनंतर बालकथा सदरात नवीन कथा, नवीन जगाची सफर आणि नाव बोध घेऊन पुन्हा एकदा तुमच्या समोर 

सह्याद्रीच्या कुशीत वसलेलं एक छोटं पण अजब गाव होतं 'शब्दनगर'. या गावाची एक खासियत होती, इथल्या माणसांचे शब्द हवेत विरून जात नसत, तर ते प्रत्यक्ष आकार घेत असत. जर तुम्ही कुणाशी प्रेमाने बोललात, तर तुमच्या तोंडातून आलेले स्वर रंगीबेरंगी फुलं आणि फुलपाखरं बनायची. पण जर तुम्ही रागाने किंवा खोटं बोललात, तर काळे दगड आणि काटेरी झुडपं जमिनीवर उगवायची. स्वरपूरची ही जमीन होतीच एखाद्या जादुई दुनियेसारखी. लोकांचे स्वर तिला खुलवायचे नाही तर बिघडवायचे.

याच गावात आर्यन नावाचा एक मुलगा राहायचा. आर्यन खूप हुशार होता, पण तो खूप कमी बोलायचा. त्याला भीती वाटायची की, चुकून आपल्या तोंडून एखादा वाईट शब्द बाहेर पडला, तर निसर्गाचं नुकसान होईल.

एके दिवशी स्वरपूरमध्ये एक विचित्र माणूस 'विचित्रसेन' आला. त्याच्याकडे एक अवाढव्य काळी पेटी होती. तो लोकांना सांगू लागला, "तुमच्याकडे जी सुंदर फुलं आणि फुलपाखरं आहेत (म्हणजे तुमचे चांगले शब्द), ती मला द्या. त्या बदल्यात मी तुम्हाला 'सुवर्ण शब्द' देईन, जे बोलल्यावर तुम्हाला जे हवं ते मिळेल!"

लोक हपापले होते. प्रत्येकाला वाटलं की कष्ट करण्यापेक्षा 'सुवर्ण शब्द' बोलून श्रीमंत होणं सोपं आहे. लोकांनी आपले सगळे चांगले शब्द विचित्रसेन पेटीत भरले. पण जसे जसे चांगले शब्द पेटीत गेले, तसे तसे लोकांच्या तोंडून फक्त शिव्या, राग आणि खोटेपणा बाहेर पडू लागला. अवघ्या काही दिवसांत पूर्ण गाव काळ्या दगडांनी आणि काट्यांनी भरून गेलं. गाव विद्रूप झालं, पाखरं उडून गेली आणि लोकांच्या मनातील प्रेम संपलं.

विचित्रसेन खदखदून हसू लागला. खरं तर, त्याला या गावातील सर्व 'चांगुलपणा' चोरून तिथं स्वतःचं 'काट्यांचं राज्य' उभं करायचं होतं.

आर्यनने हे सगळं पाहिलं. त्याला समजलं की विचित्रसेनची पेटी फक्त शब्दांवर चालते. त्याने ठरवलं की तो विचित्रसेनशी युद्ध करेल, पण शस्त्राने नाही, तर 'मौन' पाळून! ज्याचा त्याच्या मनातील भितीमुळे भरपूर सर्व झाला होता.

आर्यन विचित्रसेनसमोर जाऊन उभा ठाकला. विचित्रसेनने त्याला चिडवायला सुरुवात केली. "काय रे पोरा, तू का गप्प आहेस? बोल काहीतरी! मला शिव्या दे, राग व्यक्त कर, जेणेकरून माझ्या पेटीत अजून काटे जमा होतील!"

आर्यन एक शब्दही बोलला नाही. त्याने फक्त शांतपणे विचित्रसेनच्या डोळ्यांत पाहिलं. विचत्रसेन ने त्याला उकसवण्याचे खूप प्रयत्न केले, पण आर्यन शांतच होता. जसा जसा वेळ जाऊ लागला, तसा तसा विचित्रसेनचा आत्मविश्वास डळमळू लागला. त्याच्या पेटीला चालण्यासाठी शब्दांची ऊर्जा हवी होती. आर्यनच्या मौनामुळे पेटीला काहीच मिळेना.

अचानक, पेटीतून एक विचित्र आवाज येऊ लागला. आर्यनच्या मौनामुळे निर्माण झालेली शांतता त्या पेटीला सोसवेनाशी झाली. पेटी थरथरू लागली आणि एका मोठ्या आवाजासह फुटली!

पेटी फुटताच, त्यात कैद असलेले हजारो 'सुंदर शब्द' (फुलं आणि फुलपाखरं) बाहेर पडले. ते हवेत उडू लागले आणि संपूर्ण गावावर त्यांचा वर्षाव झाला. क्षणात गावातील काटेरी झुडपं नाहीशी झाली आणि पुन्हा एकदा गाव रंगांनी न्हाऊन निघालं. विचित्रसेन त्या शांततेच्या धक्क्याने तिथून कायमचा पळून गेला.

लोकांना आपली चूक समजली. त्यांनी आर्यनला विचारलं, "तू एकही शब्द न बोलता त्याला कसं हरवलंस?"

आर्यन हसून म्हणाला, "शब्दांमध्ये ताकद असतेच, पण योग्य वेळी पाळलेल्या 'मौन' मध्ये जगाला बदलण्याची शक्ती असते. आपले शब्द मौनातून जन्माला आले, तरच ते सुंदर फुलांसारखे उमलतात!"

बोध :

"शब्दांचा वापर विचारपूर्वक करा. प्रत्येक वेळी बोलण्यापेक्षा, शांत राहून परिस्थिती समजून घेणं जास्त महत्त्वाचं असतं. आपली खरी ताकद आपण काय बोलतो यात नाही, तर आपण काय 'साठवून' ठेवतो यात असते."

मुलांनो काय वाटतं? या 'स्वरपूर'ची सफर करणार का?

#NewMarathiStory #KidsStory #Swarapur #PowerOfSilence #CreativeWriting #MarathiBlog #KathaVachak #MoralStories #ModernFable #Balakatha #SanatanValues