ब्लॉग १०४: ती आणि मी: कर्तव्याच्या सीमेवरचं अधुरं प्रेम

लेखक: कथावाचक 

नमस्कार मित्रांनो,

कथावाचक पुन्हा एकदा हजर आहे. ही गोष्ट केवळ एका भेटीची नाही, तर ही गोष्ट आहे आपल्या मनाच्या कोपऱ्यात जपलेल्या त्या एका 'अधुऱ्या' पानाची, ज्याला आपण कधीच पूर्णविराम देऊ शकलो नाही.

ती आणि मी: कर्तव्याच्या सीमेवरचं अधुरं प्रेम

गेले चौदा दिवस माझे कसे गेले, हे फक्त माझं मलाच ठाऊक. आमचे जुने बॉस, ज्यांना मी 'कॅप्टन' म्हणायचो, ते अचानक एका मोठ्या संधीसाठी राजीनामा देऊन निघून गेले. जाताना त्यांनी त्यांची ती चामड्याची, फिरणारी खुर्ची रिकामी ठेवली, पण त्या खुर्चीचं सगळं ओझं माझ्या गळ्यात टाकून गेले. हेड ऑफिसकडून रिप्लेसमेंट येईपर्यंत 'कार्यवाह' म्हणून माझं नाव जाहीर झालं आणि तिथूनच माझ्या कष्टाचा 'कचाटा' सुरू झाला.

ऑफिसच्या फाईल्सचा डोंगर, सुटीवर गेलेले ज्युनिअर्स आणि सतत वाजणारा तो लँडलाईन... या सगळ्यांत माझी मानसिक अवस्था एखाद्या पिंजऱ्यात अडकलेल्या वाघासारखी झाली होती. पण खरी ओढाताण ऑफिसमध्ये नव्हती, ती घरी होती. माझी बायको, स्नेहल, सात महिन्यांची प्रेग्नंट. तिची सकाळची उलट्यांची भीती, तिची औषधं, तिचे सातत्याने बदलणारे मूड्स आणि तिची ती 'मला तुमची सोबत हवीये' अशी आर्त हाक. मी मात्र ऑफिसच्या टार्गेटमध्ये असा अडकलो होतो की, रात्री उशिरा घरी गेल्यावर तिच्याशी दोन शब्द प्रेमाने बोलायचीही शक्ती उरायची नाही. कालच रात्री तिने आवडीने केलेल्या मेथीच्या पराठ्यावर मी फक्त 'मीठ कमी आहे' म्हणून ओरडलो होतो. तिचा तो रडवेला चेहरा डोळ्यासमोरून जात नव्हता.

तिसऱ्या दिवशी एचआरचा मेल आला, "नवीन रिजनल हेड आज जॉईन होत आहेत. सर्वांनी ११ वाजता कॉन्फरन्स हॉलमध्ये उपस्थित राहावे." मी वैतागूनच उठलो. कपाळावर आठ्या घालत, शर्टच्या बाह्या वर सारत मी हॉलमध्ये शिरलो. 'आता अजून कोण नवीन नाटकं घेऊन येणार?' असा विचार करत मी शेवटच्या खुर्चीवर बसलो.

हॉलचा दरवाजा उघडला. एचआर मॅनेजर आत आले आणि त्यांच्या मागे एक सडपातळ, आत्मविश्वासू पावलं टाकत एक तरुणी आत आली. तिने पांढरा फॉर्मल शर्ट आणि गडद निळी ट्राउझर घातली होती. केस मानेवर नीट बांधलेले. तिने मागे वळून दरवाजा लावला आणि समोर वळली.

माझ्या हातातला पेन खाली गळून पडला. हॉलमध्ये एसी चालू होता, पण मला घाम फुटला. ती... अक्षता होती!

माझ्या कॉलेजच्या तीन वर्षांचा श्वास. जिच्यासाठी मी कविता लिहिल्या पण कधी वाचून दाखवल्या नाहीत. जिच्या मागे मी लायब्ररीच्या रांगा लावायचो, पण कधी 'हाय' म्हणण्याचं धाडस केलं नाही. ती आज माझ्यासमोर उभी होती, माझी 'बॉस' म्हणून. घरच्यांच्या आग्रहाखातर, 'सून लवकर हवी' या हट्टामुळे गेल्याच वर्षी माझं स्नेहलशी लग्न झालं होतं. मी संसारात रमलो होतो, की स्वतःला रमत असल्याचं भासवत होतो, हे आज तिला पाहिल्यावर उघड झालं होतं. 

ती बोलायला लागली. तिचा आवाज आजही तसाच रेशमी होता, पण त्यात आता एक अधिकार होता. ती प्रेझेंटेशन देत होती, 'कंपनीची व्हिजन' सांगत होती, पण माझं लक्ष फक्त तिच्या हालचालींकडे होतं. माझी तंद्री अचानक भूतकाळात गेली.

कॉलेजचं ते कँटीन... बाहेर धो-धो पडणारा पाऊस. मी लांबून तिला चहा पिताना बघत होतो. मनात हजारो वाक्यं होती - "अक्षता, मला तू आवडतेस," "अक्षता, तुझ्याशिवाय माझं पान हलत नाही." पण तो समीर मध्यमवर्गीय जबाबदाऱ्यांनी दबलेला होता. प्रेम व्यक्त करण्यापेक्षा करिअर करणं महत्त्वाचं होतं. आणि आज? आज माझ्याकडे करिअर होतं, पैसा होता, पद होतं, पण ती समोर असूनही माझी नव्हती.

"समीर सर, आर यू विथ अस?" अक्षताच्या आवाजाने मी दचकून वर्तमानकाळात आलो. एचआरने माझी ओळख करून दिली होती. ती माझ्याकडे बघून हसली. त्या हसण्यात 'ओळख' होती की फक्त 'सौजन्य', हे मला समजत नव्हतं.

इंडक्शन संपलं. आता खऱ्या परीक्षेला सुरुवात झाली होती. आता रोज तिला बघायचं होतं. रोज तिच्या केबिनमध्ये जाऊन फाईल्सवर सह्या घ्यायच्या होत्या. रोज सकाळी 'गुड मॉर्निंग मॅम' म्हणताना छातीत धडधडणारं ते जुनं प्रेम दाबायचं होतं.

ऑफिस सुटल्यावर मी घरी निघालो. बाईक चालवताना डोक्यात अक्षताचा तो सुगंध आणि स्नेहलचा तो थकलेला चेहरा अशा दोन प्रतिमा नाचत होत्या. घरी पोहोचलो, तर स्नेहल सोफ्यावर पाय पसरून बसली होती. तिने हसून स्वागत केलं, "आज लवकर आलात? भूक लागली असेल ना?"

माझं मन मात्र अक्षताच्या केबिनमध्ये अडकलं होतं. स्नेहल जवळ आली, तिने माझ्या हाताला स्पर्श केला, "बघा ना, बाळ आज खूप हालचाल करतंय." तिने माझा हात तिच्या पोटावर ठेवला. मला तिथे एका छोट्या जिवाचा स्पर्श जाणवला. एका क्षणात मला अपराधी वाटलं. मी समोरच्या स्त्रीशी प्रामाणिक राहण्याचं वचन दिलं होतं, पण माझं मन मात्र कॉलेजच्या जुन्या आठवणींत रमत होतं. ही कसली घालमेल होती? एका बाजूला माझं 'कर्तव्य' होतं, माझं 'भविष्य' होतं आणि दुसऱ्या बाजूला माझं 'अधुरं स्वप्न' होतं.

दुसऱ्या दिवशी ऑफिसमध्ये गेल्यावर अक्षताने मला केबिनमध्ये बोलावलं. "समीर, कॉलेजमध्ये असताना तू खूप शांत असायचास, पण तुझ्या फाईल्स सांगतात की तू आता खूप 'ऍग्रेसिव्ह' झालायस कामात. चांगलं वाटलं तुला इथे बघून."

तिने सहज म्हटलं होतं, पण माझ्या काळजाचं पाणी झालं. तिला आठवत होतं? याचा अर्थ तिचंही लक्ष माझ्याकडे होतं का? मी फक्त "हो मॅम, वेळ माणसाला बदलतं" असं म्हणून बाहेर आलो.

दिवसेंदिवस हे ओझं वाढत चाललं होतं. ती रोज समोर असायची. कधी मीटिंगमध्ये आमचे हात एकमेकांना चुकून स्पर्श करायचे, तेव्हा मला विजेचा झटका बसल्यासारखं व्हायचं. पण त्याच वेळी मला स्नेहलच्या वाढलेल्या पोटाची आठवण व्हायची. मी एका अशा त्रिकोणात अडकलो होतो, जिथे बाहेर पडायचा कोणताही रस्ता नव्हता.

एक दिवस ऑफिसमध्ये उशिरापर्यंत काम चाललं होतं. पाऊस सुरू झाला होता. अक्षता तिच्या केबिनमधून बाहेर आली. "समीर, पाऊस खूप आहे. घरी कोण वाट बघत असेल?" तिने काळजीने विचारलं.

मी खिडकीबाहेर पाहिलं. "हो, माझी बायको... ती प्रेग्नंट आहे. तिला माझी गरज आहे." हे वाक्य बोलताना माझ्या आवाजात एक वेगळीच स्थिरता होती.

अक्षता क्षणभर शांत झाली. तिने मंद हास्य केलं, "खूप छान! जा मग, उशीर करू नकोस. कुटुंबापेक्षा मोठं काही नसतं समीर."

तिच्या त्या वाक्याने मला आरसा दाखवला. अक्षता हे माझं 'अधुरं प्रेम' होतं, ते तसंच राहण्यातच त्याचं सौंदर्य होतं. जर मी तेव्हा प्रेम व्यक्त केलं असतं आणि आमचं लग्न झालं असतं, तर कदाचित आज तिच्या जागी स्नेहल असती आणि मी कुणा दुसऱ्या अक्षताचा विचार करत असतो का? मानवी मन नेहमी जे नाही, त्यामागे धावतं.

मी बॅग उचलली. केबिनच्या बाहेर पडताना वळून तिच्याकडे पाहिलं. ती लॅपटॉपमध्ये गढून गेली होती. ती माझी 'बॉस' होती आणि मी तिचा 'कर्मचारी'. आमचं नातं तिथंच संपलं होतं.

मी पावसात बाईक काढली. घरी पोहोचलो, तेव्हा स्नेहलने दार उघडलं. तिच्या डोळ्यांत माझ्यासाठीची ओढ होती. मी तिला घट्ट मिठी मारली. तिला आश्चर्य वाटलं, "काय झालं आज?"

मी हसलो, "काही नाही, फक्त समजलं की माझं जग कुठे आहे."

दुसऱ्या दिवशी ऑफिसमध्ये जाताना माझ्या चेहऱ्यावर एक हसू होतं. हे हसू अक्षताला पाहिल्यामुळे आलेलं 'सुख' नव्हतं, तर स्नेहलकडे परतण्याचं 'समाधान' होतं. ती समोर रोज असणार होती, तिची ओढही थोडी राहणार होती, पण आता मनात घालमेल नव्हती. वास्तव स्वीकारणं हाच आयुष्याचा खरा मार्ग आहे, हे मला उमजलं होतं. काही गोष्टी अधुऱ्याच चांगल्या असतात, कारण त्या आपल्याला पूर्णत्वाची किंमत शिकवतात.

 

#MarathiStory #TiAniMe #UnrequitedLove #MarathiLiterature #EmotionalDrama #OfficeLife #RealLifeAcceptance #कथावाचक #मराठीसाहित्य #अधुरेप्रेम #वास्तव