ब्लॉग १०६:भय कथा: विसावा (त्या बंद खोलीचं गुपित)

कथावाचक ह्या  ब्लॉगस्पॉटवर येऊन कथा वाचणाऱ्या प्रत्येकाचे स्वागत आणि अभिनंदन. कित्येक दिवस वेगवगेळ्या कथा लिहित असताना मला समोर आणायची होती ती भय कथा. ड्राफ्टमध्ये ठेवलेल्या अनेक भय कथेमधून कोणती कथा तुमच्यासमोर सगळ्यात पहिले ठेवू अश्या दिव्य प्रश्नात अडकलो होतो. तसे पाहिले तर या कथेचा प्लॉट तुम्हाला ओळखीचा वाटेल पण सुरुवात साध्या गोष्टीपासून करावी म्हणून ही गोष्ट निवडली. भयकथा ह्या लेबल खाली आठवड्याला एक तरी कथा तुमच्यासमोर आणावी अशी इच्छा आहे. आजच्या गोष्टीपासून त्याचा शुभारंभ करत आहे. अश्याच इतर कथा, माहितीपर लेख,आध्यात्मिक कथांचा आनंद दुसऱ्यांनाही देण्यासाठी कथा शेयर करायला विसरत जावू नका.......

भय कथा: विसावा (त्या बंद खोलीचं गुपित)

आजकालची लोक शहरातल्या काचेच्या इमारतींना प्रगती समजतात, पण त्यांना माहीत नसतं की खरी रहस्यं आणि न उलगडणारी कोडी ही गावाकडच्या जुन्या मातीच्या भिंतींमध्ये आणि चिरेबंदी वाड्यांच्या कोनाड्यात दडलेली असतात. उन्हाळ्याच्या सुटीत चिनूला घेऊन जेव्हा त्याचे आई-वडील गावी 'विसावा' या त्यांच्या वडिलोपार्जित घरी आले, तेव्हा कोणालाच कल्पना नव्हती की हा विसावा त्यांच्या आयुष्यातील सर्वात मोठी 'अस्वस्थता' ठरणार आहे.

गावचं घर म्हणजे टुमदार कौलारू वाडा. आजूबाजूला नारळ-सुपारीच्या झाडांची दाटी आणि मध्येच डोकवणारा जुना आड. शहरातल्या एसीच्या कृत्रिम हवेत वाढलेल्या चिनूला इथला निसर्ग म्हणजे जादूच वाटत होती. वडील जुन्या मित्रांच्या भेटीगाठीत दंग झाले, आई सासरच्या जुन्या रीतीरिवाजांत आणि पाहुणचारात स्वतःला विसरली. पण या सगळ्या गजबजाटात चिनू मात्र एका माणसाकडे पाहून थबकला होता... ते म्हणजे त्याचे आजोबा.

आजोबा चावडीवर एका लाकडी खुर्चीत तासनतास बसून असायचे. कोणाशी बोलणं नाही की कोणाकडे पाहणं नाही. त्यांची नजर शून्यात असायची, पण ती एका विशिष्ट बिंदूवर स्थिरावलेली असायची— समोरच्या त्या 'बंद खोलीच्या' जड, गंजलेल्या कुलूपावर. त्या खोलीचा दरवाजा वर्षांनुवर्षे उघडला गेला नव्हता. घरातील लहानांपासून मोठ्यांपर्यंत सगळ्यांना तिथे फिरकण्याची सक्त मनाई होती. जणू त्या लाकडी दरवाजाच्या मागे काहीतरी असं होतं, जे उजेडात येण्यास घाबरत होतं... किंवा ज्याला उजेड सोसवत नव्हता.

अंगणातला सोबती

सुरुवातीचे काही दिवस चिनू घरात राहिला, पण हळूहळू तो घरामागच्या रिकाम्या पटांगणात आणि झाडांच्या सावलीत रमू लागला. तिथल्या आडाच्या काठावर बसून तो तासनतास मातीशी खेळायचा. पण आजीच्या डोळ्यांतून काहीतरी सुटत होतं. आजी जुन्या वळणाची, तिला वाऱ्याची दिशा बदलली तरी चाहूल लागायची. तिने पाहिलं, चिनू आता एकटा खेळत नव्हता.

तो हवेत हात हलवायचा, कोणाला तरी चेंडू फेकल्यासारखा करायचा आणि सर्वात भयाण म्हणजे, तो कोणाशी तरी चटकदार गप्पा मारायचा. "नाही रे, मला आई ओरडेल," "तू तिथे का लपलायस? बाहेर ये ना!" असे संवाद जेव्हा आजीच्या कानी पडले, तेव्हा भर उन्हाळ्यातही तिच्या अंगावर शहारा आला. चिनूचा चेहरा जो आधी उन्हामुळे गुलाबी झाला होता, तो आता हळूहळू पांढरा पडू लागला होता. त्याच्या डोळ्यांत एक प्रकारची 'काच' आली होती, जी एखाद्या लहान मुलाच्या चेहऱ्यावर कधीच नसावी.

एके दिवशी चिनूला जेवायला बोलावण्यासाठी आई गेली, पण तो तिथे नव्हता. ती घाबरून मागे धावली, तर पाहते काय... चिनू चक्क त्या 'बंद खोलीच्या' खिडकीच्या एका बारीक फटीतून आपला छोटा हात आत घालण्याचा प्रयत्न करत होता. त्याच्या चेहऱ्यावर एक असं हास्य होतं, जे पाहून आईच्या काळजाचा ठोका चुकला. तिने त्याला ओढून बाजूला केलं, तेव्हा चिनू ओरडला नाही, रडला नाही; त्याने फक्त शांतपणे आपल्या आईकडे पाहिलं आणि विचारलं, "आई, त्याला भूक लागलीये... आपण त्याला डबा द्यायचा का?"

त्या रात्री आई-वडिलांनी आजोबांना विचारण्याचा प्रयत्न केला, पण आजोबांनी फक्त त्यांच्याकडे अशा नजरेने पाहिलं की त्यांची वाचाच बसली. त्या नजरेत भीती होती, पश्चाताप होता आणि सर्वात जास्त म्हणजे एक प्रकारची 'हतबलता' होती.

ती काळजाला छिद्र पाडणारी 'बॅकस्टोरी'

चिनुच्या बाबांनी चीनुला छातीशी कवटाळून बसले होते. चेहऱ्यावर भीती, डोळ्यात पाणी होते. परिस्थितीची जाणीव नसलेली चीनची आई अगतिकपणे सगळ्याकडे बघत होती. तिच्या जीवाचा हाल शब्दात व्यक्त न करणारा होता. आजीला आता राहवेना. तिने त्या रात्री कुजबुजत्या आवाजात चिनुच्या आई सांगायला सुरुवात केली. "३५ वर्ष झाली या गोष्टीला... आजोबांना एक धाकटा भाऊ होता, विठ्ठल. विठ्ठल थोडा वेगळा होता, म्हणजे बुद्धीने कमी पण मनानं निर्मळ. तो दिवसभर याच अंगणात खेळायचा. पण त्याकाळी इस्टेटीचे वाद झाले आणि आजोबांच्या मनात विठ्ठलविषयी मत्सर निर्माण झाला. एका उन्हाळ्याच्या दुपारी, खेळता खेळता विठ्ठल त्या खोलीत शिरला. आजोबांनी रागाच्या भरात ती खोली बाहेरून लावून घेतली आणि चावी विहिरीत फेकून दिली. त्यांना वाटलं तो थोडा वेळ रडेल आणि शांत होईल... पण त्यानंतर घरात पाहुणे आले, गडबड झाली आणि विठ्ठलचा विषय मागे पडला."

आजीचा आवाज थरथरू लागला, "दोन दिवस विठ्ठल दरवाजा ठोठावत होता. त्याचा आवाज खिडकीतून बाहेर येत होता. पण तिसऱ्या दिवशी अचानक शांतता पसरली. जेव्हा आजोबांनी चोरून खिडकीतून पाहिलं, तेव्हा विठ्ठल तिथे नव्हता... पण खोलीत एक असा वास येत होता जो आजही माझ्या नाकातून जात नाही. त्या दिवसापासून आजोबांनी तो दरवाजा कधीच उघडला नाही. विठ्ठल मेला असं सगळ्यांना वाटलं, पण त्याचं शरीर कधीच बाहेर निघालं नाही. तो तिथेच संपला... पण त्याचं 'अस्तित्व' मात्र त्या कुलूपाच्या मागे कैद झालं."

अंधाराचा वेढा

ही गोष्ट ऐकल्यावर आई-वडिलांनी ठरवलं की चिनूला घेऊन उद्याच शहर गाठायचं. पण नियतीला काहीतरी वेगळंच मान्य होतं. त्या रात्री गावात वळवाचा पाऊस सुरू झाला. विजांच्या कडकडाटाने आसमंत दुमदुमून गेला. रात्रीच्या दोन वाजता अचानक त्या बंद खोलीच्या दिशेने चिनू चालत गेल्याचा आवाज आला.

आई-वडील आणि आजी धावत बाहेर आले. आजोबा चावडीवरच्या खुर्चीत ताठ बसले होते, पण त्यांचे डोळे उघडे होते आणि नजर शून्यात होती. ते आता या जगात नव्हते. पण सर्वात मोठा धक्का पुढे होता... त्या बंद खोलीचं 'कुलूप' जमिनीवर पडलेलं होतं! गंजलेलं, पण उघडलेलं!

वडील थरथरत्या हाताने टॉर्च घेऊन खोलीच्या उंबरठ्यावर उभे राहिले. खोलीत फक्त धुळीचे लोट आणि तो जुना, कुबट वास होता. खिडकीतून येणाऱ्या विजांच्या प्रकाशात कोपऱ्यात एक छोटी आकृती दिसली. तो चिनू होता. पण त्याच्या मागे, भिंतीला टेकून एक दुसरी सावली उभी होती— एक उंच, हाडाचा सापळा झालेली आणि लांब केस असलेली आकृती.

चिनूने मागे वळून पाहिलं. त्याचा चेहरा चिनूसारखा होता, पण त्याचे डोळे मात्र त्या मरण पावलेल्या विठ्ठलसारखे दिसत होते. त्याने आपल्या आईकडे पाहून एक विषण्ण हास्य केलं आणि म्हणाला, "आई, विठू काका म्हणतात की त्यांना आता 'विसावा' हवा आहे... आणि तो विसावा त्यांना या शरीरात मिळालाय!"

आईने आरडाओरडा केला, पण चिनूच्या आवाजात एक प्रकारची अधिकारवाणी होती. वडील पुढे सरसावले, पण त्याच क्षणी वारा इतका जोरात सुटला की खोलीचा दरवाजा जोरात आपटला आणि बंद झाला. आतून चिनूचं रडणं ऐकू येत नव्हतं, तर कोणाचं तरी कुत्सितपणे हसणं ऐकू येत होतं.

सकाळ झाली, पाऊस थांबला. गावकऱ्यांच्या मदतीने तो दरवाजा तोडला गेला. खोलीत चिनू शांतपणे जमिनीवर झोपलेला होता. त्याच्या अंगावर एकही जखम नव्हती. आजोबांचे अंत्यसंस्कार झाले आणि चिनूला घेऊन आई-वडील शहरात परतले.

पण तेव्हापासून चिनू बदललाय. तो आता आरशात स्वतःला तासनतास पाहतो आणि कधीकधी रात्रीच्या वेळी तो विनाकारण हसतो. शहरातल्या फ्लॅटच्या बाल्कनीतून तो खाली पाहत नाही, तर तो भिंतीकडे पाहून कोणाशी तरी बोलतो. त्याच्या पालकांना वाटतं की तो त्या धक्क्यातून सावरला नाहीये. पण कधीकधी रात्री चिनूच्या खोलीतून दोन लोकांच्या गप्पा मारण्याचे आवाज येतात.

विठ्ठल खरोखरच त्या खोलीत संपला होता की त्याने फक्त एका 'नवीन विसाव्याची' वाट पाहिली होती? चिनूच्या शरीरात आता नक्की कोण आहे? आणि सर्वात महत्त्वाचं म्हणजे, आजही त्या गावाकडच्या घरामागच्या आडाच्या जवळ जर कोणी गेलं, तर त्याला एका लहान मुलाचा हसण्याचा आवाज ऐकू येतो... जो म्हणतो, "चिनू, तू तिथे का लपलायस? बाहेर ये ना!"

#HorrorStoryMarathi #Mystery #Supernatural #KathaVachak  #ThrillerMarathi #PsychologicalHorror #TheLockedRoom #कथावाचक #भयकथा #विसावा 

मीच कथा लिहिली आणि पुन्हा वाचली. काही एक दोन प्रसंगात माझ्याच अंगावर शहारा आला. खर सांगा तुम्हाला पण हा अनुभव आला ना?