ती आणि तो

लेखक: कथावाचक

धुक्याची झालर आणि एक निशब्द भेट

हिवाळ्याची ती एक धुरकट संध्याकाळ होती. शहराच्या कोलाहलापासून दूर असलेल्या त्या जुन्या रेल्वे स्टेशनवर फक्त वाफेचा आणि गुरांच्या हंबरण्याचा आवाज येत होता. प्लॅटफॉर्मवर लावलेले पिवळसर दिवे धुक्यात अधिकच गूढ वाटत होते.

ती तिथे बाकावर बसली होती. अंगावर शाल लपेटलेली आणि हातात वाफाळलेला चहाचा कप. चहाच्या वाफेसोबत तिचे विचारही हवेत विरघळत होते. कितीतरी वर्षांनी ती या शहरात परतली होती, पण इथला सुगंध मात्र अजूनही ओळखीचा वाटत होता.

तितक्यात, प्लॅटफॉर्मच्या दुसऱ्या टोकाकडून एक आकृती चालत येताना दिसली.

तो आला होता. कोणाशीही काहीही न बोलता, तो तिच्या शेजारी येऊन बसला. दोघांमध्ये एक फूट अंतर होतं, पण त्या अंतरात कित्येक वर्षांचा इतिहास दडलेला होता.

"खूप वेळ झाली वाट बघतेयस?" त्याने हळूच विचारलं. त्याच्या आवाजात तोच जुना जिव्हाळा होता, जो तिने मनाच्या कोपऱ्यात ज जपून ठेवला होता.

तिने काहीही उत्तर दिलं नाही. फक्त आपल्या हातातल्या कपाकडे पाहत राहिली. काही वेळाने तिने म्हटलं, "वाट पाहणं आता सवय झालीय. पण आज हे धुकं बघून वाटलं, कदाचित तू येणार नाहीस."

तो थोडा हसला. "धुकं कितीही असलं, तरी रस्ते विसरता येत नाहीत. विशेषतः ते रस्ते, जे स्वतःच्या घराकडे घेऊन जातात."

दोघेही पुन्हा शांत झाले. आजूबाजूला लोक येत-जात होते, गाड्यांचे अनाउन्समेंट होत होते, पण त्या दोघांच्या जगाभोवती जणू एक शांततेचं कवच होतं. त्यांना एकमेकांना विचारायला खूप काही होतं - 'कसा आहेस?', 'संसार कसा चाललाय?', 'अजूनही पाऊस आवडतो का?' - पण शब्दांनी या शांततेचा भंग करावा असं दोघांनाही वाटत नव्हतं.

तिच्या लक्षात आलं की, त्याची नजर अजूनही तिच्या हातातील त्या जुन्या अंगठीकडे आहे. तिने आपला हात शालीखाली लपवला. ही तीच 'मर्यादा' होती, जिने त्यांना कधीच एकत्र येऊ दिलं नव्हतं, पण कधीच वेगळंही होऊ दिलं नव्हतं.

"गाडी येईल आता पाच मिनिटांत," तो म्हणाला.

"हो," तिने उसासा टाकला.

जेव्हा लांबून इंजिनचा प्रकाश धुक्याला चिरत जवळ आला, तेव्हा दोघेही उभे राहिले. निरोप घेण्याची ही वेळ सर्वात कठीण असते, कारण तिथे शब्द संपतात आणि भावना उरतात.

"पुन्हा भेटू?" त्याने विचारलं.

तिने मंद स्मित केलं. "भेटण्यापेक्षा आठवणीत राहणं जास्त सोपं असतं. तिथे कोणाचं बंधन नसतं."

गाडी थांबली. ती डब्यात चढली आणि खिडकीपाशी येऊन बसली. गाडी सुरू झाली तेव्हा त्याने फक्त आपला हात उंचावला. ती खिडकीतून त्याला लांब जाताना पाहत होती.

धुक्यात तो हळूहळू अस्पष्ट होत गेला, पण तिच्या मनातील त्याचं चित्र मात्र अधिकच स्पष्ट झालं होतं. ही कथा आजही अपूर्ण होती, पण त्या अपूर्णतेतच एक प्रकारची पूर्णता होती. कारण काही नाती ही 'मिळवण्यासाठी' नसतात, ती फक्त 'असण्यासाठी' असतात. शब्दांपेक्षा मौन जास्त खोल असतं आणि मिळवण्यापेक्षा जपून ठेवण्यात जास्त प्रेम असतं.