लग्नातील अक्षता : तो आणि मी

मैत्रिणीचं लग्न होतं. खरंतर नटून-थटून अशा गर्दीत जाणं आणि "तू कधी गुड न्यूज देणार?" हे प्रश्न फेस करणं मला नकोसं वाटतं. पण लहानपणीच्या जीवलग मैत्रिणीचं लग्न असल्याने जाणं भाग होतं.

मी हॉलमध्ये गेले. सगळीकडे उत्साहाचं वातावरण, सनईचे सूर आणि अत्तराचा सुगंध दरवळत होता. मी माझ्या ग्रुपसोबत उभी होते, पण माझे डोळे मात्र कोणाला तरी शोधत होते. आणि अखेर, तो दिसला.

कॉलेजमध्ये त्याला जीन्स आणि टी-शर्टमध्ये, बाईकवर स्टाईलमध्ये फिरताना पाहिलं होतं. पण आज... आज तो पूर्णपणे वेगळा दिसत होता. क्रिम रंगाचा कुर्ता, त्यावर डिझायनर जॅकेट आणि डोळ्यावर तो रुबाबदार गॉगल (हॉलमध्ये असूनही!). तो 'वर पक्षा' कडून असावा, कारण त्याची सतत धावपळ सुरू होती. कधी पाहुण्यांची व्यवस्था बघ, कधी आचाऱ्याला सूचना दे... तो जबाबदारीने वागत होता.

त्याला त्या जबाबदार रुपात पाहताना मला पहिल्यांदा जाणवलं की, तो आता तो 'कॉलेजमधला मुलगा' राहिला नाहीये, तर एक 'कर्तव्यनिष्ठ पुरुष' झाला आहे. आणि त्या क्षणी मला माझ्या मनातला तो हळवा कोपरा अजूनच ठसठसताना जाणवला. त्याच्या कामाच्या गडबडीत अचानक त्याची नजर माझ्यावर पडली. तो थांबला. माझ्या हृदयाची धडधड वाढली. तो माझ्या दिशेने चालत आला.

"अगं तू? केव्हा आलीस?" त्याने त्याच जुन्या, भारदस्त आवाजात विचारलं.

"आत्ताच आले. तू खूप बिझी दिसतोयस?" मी साडीचा पदर सावरत, थोडं सावरून विचारलं.

"हो ग, चुलत भावाचं लग्न आहे. कामं तर करावीच लागणार. तू एन्जॉय कर, आणि काही लागलं तर सांग हं," असं म्हणून तो घाईने दुसऱ्या कामासाठी निघून गेला.

त्याच्यासाठी तो एक 'कर्टसी' (Courtesy) कॉल होता, एक साधी चौकशी. पण माझ्यासाठी? माझ्यासाठी ते दोन शब्द म्हणजे खूप काही होतं. त्याला माझ्यासमोर उभं पाहून मला किती तरी गोष्टी बोलायच्या होत्या, पण त्याच्या चेहऱ्यावरची ती कामाची घाई बघून शब्द ओठातच राहिले.

लग्न लागण्याची वेळ झाली. भटजी मंगलाष्टक म्हणू लागले. 'कुर्यात सदा मंगलम' झालं आणि अक्षता पडल्या. नवरदेव नवरी एकमेकांकडे बघून हसले. मी मात्र त्या गर्दीतून त्याला पाहत होते.

तो नवरदेवाच्या मागे उभा राहून टाळ्या वाजवत होता, मस्करीत काहीतरी बोलून नवरदेवाला हसवत होता. तो किती खुश होता. त्याच्याकडे बघताना मला जाणवलं, त्याच्या आयुष्याच्या चित्रपटात मी कुठेच नव्हते. त्याची स्वप्नं, त्याचं जग, त्याचे मित्र-परिवार... या सगळ्या गोतावळ्यात मी फक्त एक 'कॉलेजची मैत्रीण' होते. मला वाटायचं की आमची 'वेव्हलेंग्थ' जुळते, पण आज कळलं की आमचे 'रस्ते' कधीच जुळले नव्हते.

जेवण सुरू झालं. मी पंगतीत बसले होते. योगायोगाने तो वाढणाऱ्या मुलांवर देखरेख करत होता. माझ्या पानाजवळ आल्यावर तो थांबला.

"नीट जेवण झालं का? गुलाबजाम अजून घेऊ नकोस, गोड जास्त आहे," तो हसून मस्करीत म्हणाला.

"नाही रे, बस झालं," मी कसंनुसं हसून म्हटलं.

त्याच्या त्या छोट्याशा काळजीने (जी कदाचित त्याने पाहुणे म्हणून घेतली असेल) माझे डोळे भरून आले. मला त्याचा सहवास हवा होता, पण मला मिळत होता तो फक्त 'पाहुणचार'.

लग्न संपलं. मी निघायला लागले. तो गेटवर उभा होता, सगळ्यांना निरोप देत.

मी त्याच्या जवळ गेले. मनात खूप घालमेल होती.

"निघते मी," मी म्हणाले.

"अगं हो, सांभाळून जा. आणि ऐक..." तो थांबला.

माझं मन शहारलं. काहीतरी बोलेल का?

"पुढच्या वर्षी माझं लग्न आहे, पत्रिका पाठवेनच. तेव्हा लवकर ये हं कामाला मदत करायला," तो हसून म्हणाला.

त्या एका वाक्याने माझ्या उरल्यासुरल्या आशेच्या महालाचा चक्काचूर केला.

"हो... नक्की येईन," मी कसाबसा आवाज फुटवून म्हणाले.

मी गाडीत बसले. काचेतून मागे पाहिलं तर तो कोणाशी तरी फोनवर बोलत हसत होता. त्याला कल्पनाही नव्हती की, इथे कोणाचं तरी मन मोडून तो त्याच्या नव्या आयुष्याच्या तयारीला लागला होता.

मैत्रिणीच्या लग्नात सनई वाजत होती, पण माझ्या मनात मात्र एक शांत सन्नाटा पसरला होता. अक्षतांच्या साक्षीने मला हे उमजलं होतं की, काही प्रेम हे राधेसारखं असतं.ज्यात फक्त वाट पाहणं असतं, पण 'रुक्मिणी' होण्याचं भाग्य नसतं आणि आता मला त्या वास्तवाचा स्वीकार करून, माझ्या वाटेवर एकटीनेच चालायचं होतं.